Na een goede treinreis vanaf Brescia kwamen we 30 september, begin van de middag, aan in Napels. Nog tijd genoeg dus om direct de stad te verkennen. En wat viel dat tegen! Wat een chaos, wat een puinhopen op straat, afval, heel veel mensen in hele smalle straatjes, tjokvol toeristen en toeristrap-restaurants enzovoort. Snel op zoek naar toeristeninformatie voor informatie over het openbaar vervoer, daar werden we van hot naar her gestuurd. Toen maar via Google, maar ook dat ging mis. We stonden bij de halte, maar daar stopte hij niet, alleen verderop. Weer de verkeerde informatie. Metro-lijnen die uitgevallen waren en ticketmachines die wel ons geld accepteerde maar geen kaartje gaven. Een briefje erop: “Als er problemen zijn moet je niet bij ons zijn”, lekker dan! Maar wij waren niet de enige die er niets van snapten. Een jongen en meisje werden de bus uit gehaald door controleurs omdat ze hun kaartje niet (goed) hadden afgestempeld. Terwijl ze dachten het goed te hebben gedaan. Er blijken meerdere systemen te zijn, ons kaartje werd door een controleur afgekeurd, maar een collega had een ander systeem, en daarmee klopte het wel. We gingen wat drinken op een terrasje, en daar voelde het alsof ze ons wilde naaien, want er kwam ongevraagd allerlei eten bij het drankje. Het bleek all inclusive te zijn gelukkig, maar we zaten toch niet lekker daar, in de herrie, in de brandende zon, dus hop terug naar het appartement.

En daar konden we even tot rust komen. We hadden een heel fijn appartement. Het was ruim, koel, schoon, dichtbij het centrum en toch redelijk afgeschermd van het lawaai. Even bijkomen. De pizza aan de overkant werd in de doos geserveerd en was veel te veel, en de pizza van Eelco (pizza frita) veel te vet. Maar, de sfeer was goed, dus toch nog een fijne avond aan een stressvolle eerste dag in Napels.

Het kwam toch nog goed tussen ons en Napels
Zo dramatisch slecht als de eerste dag was, zo goed kwam het daarna. Want wij hebben genoten van Napels. Als je de wat rustigere tijden opzoekt en de wat rustigere buurten opzoekt, het OV-systeem een beetje leert kennen en je gewoon verbaast over de troep op straat in plaats van dat je je er aan ergert is het een fantastische stad met mensen vol passie. Ze hebben niet zo veel met regels, met rust, reinheid en regelmaat, maar wat een waanzinnige stad. Waar we veel andere Europese (hoofd)steden erg op elkaar vinden gaan lijken is Napels echt een stad op zichzelf. Je waant je even weer in vroegere tijden, de smalle straatjes, de was die er op overheen hangt, kleine winkeltjes en ambachtelijke bedrijfjes, goede koffie, goede gebakjes, zalige pizza’s en dan daartussendoor overal kerken en kathedralen, in de smalste straatjes gepropt.

Pizza bakken
Napels is de bakermat van de pizza, de geboorteplaats van de Pizza Margherita, dus dé plek om pizza te leren maken. We begonnen bij de bodem, uiteraard. Maar het deeg moet ook rusten en rijzen en dat duurt te lang voor zo’n workshop .Dus je maakt wel het deeg, maar je gaat verder met de geprepareerde bolletjes. Helaas kan dat niet anders. En eerlijk gezegd, ze waren lekker, maar te dik. Maar een leuke ervaring.

Een must see, de Sansevero kapel met de Gesluierde Christus
We doen bijna altijd een ‘Free tour’ in een stad, een goede manier om een eerste introductie te krijgen van een stad. Je betaalt achteraf wat je het waard vond. En je hebt hierdoor ook de kans om even wat insider-tips over de stad te krijgen, welke restaurants wel, welke niet, wat te eten, etc. Onze gids in Napels vertelde ons om absoluut naar de Sansevero kapel te gaan. Je moet van te voren reserveren, voor een bepaald tijdsslot. Zaken die ons allemaal erg tegenstaan, maar goed, we hebben gereserveerd. En dat was het allemaal waard. Wat een waanzinnige kapel, vol barokke kunstwerken en versieringen met standbeelden die onwaarschijnlijk knap uit marmer zijn gebeeldhouwd. Het topstuk de Gesluierde Christus is echt waanzinnig, de sluier ziet er uit alsof hij zo kan wegwaaien, de kussens waarop Christus ligt zien er zacht uit, terwijl het allemaal van marmer is gemaakt. De kunstenaar Giuseppe Sanmartino schijnt dit in slechts enkele maanden gemaakt te hebben. Bizar gewoon. Dus ben je in Napels, ga hierheen! Je mag er geen foto’s maken, dus alles wat je hier ziet is ‘geleend’ van andere sites.

De ondergrondse valt wat tegen
Nog een ‘must-see’, de ondergrondse van Napels, maar deze viel wat tegen. En niet vanwege de ondergrondse zelf, maar doordat de groep echt veel- en veel te groot was. De ondergrondse straten en pleinen zijn al door de Grieken en Romeinen gemaakt en gebruikt, en later voor diverse andere dingen, vluchtelingen, schuilkelder etcetera. Dus bijzonder interessant om te zien, maar de groep was zo groot dan die niet in de krappe ruimtes past. Je hoort de gids dus niet en je ziet niet waar hij het over heeft. Heel jammer. We hebben het hem nog gezegd. Hij kwam met de kul-smoes dat er te veel mensen zijn. Maar dat bepaalt de organisatie zelf natuurlijk. Die bepaalt hoeveel er in een groep zitten, niet de toeristen. Jammer.

Een ongelooflijke dagelijkse hoeveelheid afval
Nog even over het afval. Schuin tegenover de ingang van ons complex stonde de containers. Toen we aankwamen was dat één grote puinhoop met afval, zakken, meubelen, matrassen etc. Maar de volgende ochtend was alles weg. En toen we ’s avonds weer terugkwamen lag het weer vol. En zo ging dat elke dag! Onvoorstelbaar waar elke dag die troep vandaan kwam.

Na 4 nachtjes tevreden weer verder
In en rond Napels hebben we nog veel meer bekeken, te veel om op te noemen. Na 4 nachtjes en vele pizza’s gingen wij tevreden met de trein weer verder, verder naar het zuiden, langs de kust richting Sicilië.